Мәңгілікке қалған нұр
Олардың тағдыры мектеппен біте қайнасып өрілді. Бұл жай ғана қызмет емес, саналы ғұмырын арнаған қасиетті жол, ұрпаққа білім мен тәрбие дарытуды өмірлік мұрат еткен шынайы ұстаздық еді.
Нұрғайша Құсманова мен Исатай Қайсин — саналы ғұмырын ағартушылыққа арнаған, бірнеше буын шәкірт тәрбиелеген ұлағатты жандар.
Екеуі де Шығыс Қазақстан облысы, Ұлан ауданына қарасты Манат ауылында дүниеге келді. Бір жылда, бір дәуірде туған бұл екі тағдырды өмір өзара табыстырды. 1961 жылы шаңырақ көтеріп, өнегелі отбасының негізін қалады. Бұл шаңырақ жылумен, өзара құрметпен, сабыр мен мейірімге толы болды.
Апамыз бастауыш сыныптың ұстазы еді. Балалардың мектеп табалдырығын алғаш аттаған сәті, қолына алғаш қалам ұстап, әріпті таныған шағы — бәрі де оның аялы алақанымен, жұмсақ үнімен, мейірімге толы жанарымен байланысты. Ол әр баланың жүрегіне жол таба білді. Шәкірттері үшін ол тек алғашқы мұғалім емес, өмірге сенім ұялатқан жан болып қалды.
Сексен жасқа таяған шағына дейін отбасының берекесі болып, немере тәрбиесіне де сол бір сарқылмас мейірімін арнады.
Атамыз — қырық жылдан астам ғұмырын мектепке арнаған ұстаз. Қазақ тілі мен әдебиетін терең меңгеріп, тарих пен орыс тілінен де дәріс берді. Оның әр сабағы — тек пән үйрету емес, ойға жетелеу, ұлттық рух пен адамгершілікке баулу еді.
Жиырма жылдан астам уақыт Ұлан ауданының әртүрлі мектептерін басқарып, директорлық қызмет атқарды. Еңбегі елеп-ескеріліп, «ҚазКСР халық ағарту ісінің үздігі» белгісімен, «Үздік идеологиялық қызметкер» атағымен, «Еңбек ардагері» медалімен марапатталды. Сондай-ақ облыстық, аудандық білім бөлімдерінен және ел көлеміндегі министрліктерден алған алғыс хаттары — оның саналы еңбегінің айғағы.
Олар — ағартушы деген қасиетті ұғымның шынайы бейнесі болды. Білімнің шырағын жағып, өнегелі өмірімен өзгеге үлгі көрсете білді. Олардың шәкірттері бүгінде әр салада еңбек етіп жүр, ал ұстаздарының есімі жүректерінде мәңгі сақтаулы.
Бүгінде олар Ұлан ауданы, Асубұлақ кентінде қатар мәңгілік тыныс тапты. Өмірде де, өмірден өткен соң да бір-бірінен ажырамаған қос тағдыр.
«Сіздерді қатты сағынамыз», — дейді перзенттері.
Бұл сағыныш — жалғыз отбасының ғана емес, оларды таныған, тәлім алған талай жанның жүрегіндегі сезім. Өйткені мұндай адамдардың нұры ешқашан өшпейді — ол ұрпақ жадында, шәкірт тағдырында, ел есінде мәңгі қалады.
